VOORWOORD /
DE VELE GEZICHTEN VAN LIEFDE
✏ ELKE VANDIJCK - MEI 2026 - LEESTIJD 2 MINUTEN
Het is vrijdagochtend op de markt. Met de zon op mijn gezicht schuif ik aan bij het bloemenkraam dat telkens weer de mooiste boeketten samenstelt. Ik koop bloemen voor mijn mama en voor mijn bomma. Voor mijn mama kies ik een boeket met een oranje toets, haar lievelingskleur. Voor mijn bomma ga ik voor rozen in zoveel mogelijk kleuren. Ook haar favorieten.
Alleen kan ik deze keer niet meer zien hoe blij ze ermee is. De bloemen liggen nu naast haar foto op het graf. Mijn liefde voor haar kan ik niet meer fysiek tonen, maar ik voel dat ze niet stopt wanneer iemand er niet meer is. Ze verandert van vorm, maar blijft stromen. Soms in een gebaar, soms in een herinnering, soms in de kracht die je voelt om die liefde verder door te geven. Aan familie, aan vrienden, aan de mensen rond je. En misschien later ook aan een volgende generatie.
Daarover gaat dit nummer. Over liefde in al haar facetten. Zo is er liefde die als een draad wordt doorgegeven, van de ene generatie op de andere (p.8). Je ziet ze ook in Heindonk, waar een Femmagroep draait op familie en verbondenheid, en waar voor elkaar zorgen vanzelfsprekend is (p.56). Soms wordt die zorg nog intenser, zoals bij mantelzorg, wanneer de verantwoordelijkheid onverwacht op iemands schouders terechtkomt (p.50).
Maar liefde voor anderen vraagt ook dat je jezelf niet uit het oog verliest. Dat je leert kijken naar je lichaam met meer zachtheid, en beseft dat schoonheid niet in één vorm bestaat (p. 20). En dat je oog hebt voor de grotere structuren die meespelen: de financiële ongelijkheid waar vrouwen nog altijd mee te maken krijgen, en het belang van waardering voor onbetaalde zorg (p.31).
Liefde toont zich ook in wat blijft na verlies. In Julia, die na het overlijden van haar man zijn liefde voor de duivensport verder draagt (p.54). In de moed van Cynthia, die na de femicide op haar dochter Naomi blijft doorgaan voor haar familie én haar verhaal deelt om anderen te steunen en te waarschuwen (p.26).
En ze reikt verder dan je eigen kring. Je ziet haar in vrouwen die samen op straat komen (p.34), in solidariteit, in het innemen van ruimte en het laten horen van je stem in een wereld die niet voor iedereen even veilig of gelijk is. Want vrouwen in de politiek krijgen nog altijd vaker af te rekenen met discriminatie en onveiligheid (p.24).
Tegelijk zit liefde ook in de kleine, alledaagse dingen. In een moederdagontbijt (p.42). In foto’s van geliefden, en in de keuze om die beelden te delen, of net dicht bij jezelf te houden (p.16).
Liefde laat zich niet in één vorm vatten. Ze zit in wat we doorgeven, in hoe we zorgen, in wat we blijven meedragen. Met dit nummer willen we stilstaan bij de vele manieren waarop liefde ons leven raakt en ons, telkens weer, met elkaar verbindt.
