COLUMN /
EEN OUDE WINTERJAS
✏ MARGOT CATTERSEL - JANUARI 2026 - LEESTIJD 2 MINUTEN
‘Moet ik geen nieuwjaarsbrieven meer schrijven, mama?’ Mijn kersverse tiener kijkt voor het eerst sinds de start van de vakantie nog eens op van haar tablet. ‘Nee, liefje, dat hoeft niet meer.’ Ze glimlacht opgelucht en scrolt verder.
We zijn ermee gestopt, met die brieven. Niet met de wensen, wel met het gedoe eromheen. Want elk jaar was het hetzelfde: tussen familiefeesten en lastminute-aankopen door nog snel versjes oefenen, of — als ze wat ouder waren — proberen om nieuwjaarsbrief nummer 73 netjes op papier te krijgen. Die nieuwjaarsbrieven kostten ons elk jaar bloed, zweet en tranen. Wat ooit een warm moment was, werd een jaarlijkse kwelling met een berg te dure brieven, tintenkillers en correctievloeistof.
En dus dachten we: het mag anders. Geen brief meer, maar een nieuwjaarsknutsel.
Iets waar de kinderen hun creativiteit in kwijt kunnen, en waar minder druk achter zit.
Vorig jaar maakten ze sneeuwpoppen van karton, met te grote wortelneuzen en scheve hoeden. Dit jaar zien we wel. Misschien iets met de overschotjes vilt, of gewoon een tekening.
Toen ik het aan mijn schoonvader vertelde, keek hij verbaasd op: ‘Geen nieuwjaarsbrief? Maar dat is toch traditie?’ Ik haalde mijn schouders op. Tja, traditie ...
Voor mij zijn tradities als een oude winterjas: ze lijken vertrouwd en warm, maar als ze niet meer passen, zijn ze nutteloos. Dan moet je jezelf er niet krampachtig in blijven wurmen. Nee, dan is het tijd om die oude jas te recycleren.
Het gesprek kabbelde verder ... over vroeger, over nieuwjaarsbrieven in perfecte schrijfletters, over meesters die met de liniaal op vingers tikten, over stoute kinderen die een roe kregen van Zwarte Piet. De kinderen luisterden vol ongeloof naar vakes verhalen. ‘Was dat toen écht zo?’, vroeg mijn prepuber. Ik knikte. ‘Je kan het je niet voorstellen, hé?’
Dingen veranderen nu eenmaal. En eerlijk? Vaak is dat zo slecht nog niet.
Geen kind dat bij Sinterklaas nog aan de roe denkt, Zwarte Piet werd Roetpiet, vrijdag visdag maakte plaats voor de moderne flexitariër, kerstmarkten werden wintermarkten, ...
En bij ons thuis werd de nieuwjaarsbrief een knutsel met scheve randen.
Misschien is dat precies wat tradities horen te doen:
een beetje meegroeien met wie we zijn. Ze hoeven niet te verdwijnen, maar we mogen ze gerust wat aanpassen. Want uiteindelijk gaat het niet om de vorm, maar om wat erin zit.
Om dat sprankeltje warmte, tussen de lijm en de glitter, en om de wens dat het goed mag zijn, met de mensen die we graag zien.
