GETUIGENIS /
EMMA: ‘IK WIL LEVEN, NIET OVERLEVEN’
✏ MARGOT CATTERSEL - FOTO SANNE ROUMA - JANUARI 2026 - LEESTIJD 2 MINUTEN
Een eetstoornis raakt nooit maar één persoon. Dat ontdekten Emma en haar mama Ann toen anorexia steeds meer begon door te wegen in Emma’s leven. Wat startte als ‘gezonder eten’, liep uit op een lange weg langs behandelingen, opnames en moeilijke gesprekken — maar de voorbije jaren ook op momenten vol hoop, vooruitgang en samen blijven volhouden. Vandaag kiest Emma er bewust voor om open te spreken over die zware periode, in de hoop anderen houvast en herkenning te geven.
Wie Emma vandaag ziet, zou nooit vermoeden welke weg de 25-jarige student al heeft afgelegd. ‘Tijdens de week zit ik op kot, maar in het weekend kom ik naar huis.’ Thuis, dat is bij haar papa of bij mama Ann in Tielen, waar ze nu ook zit. ‘Elke zondag kook ik, en dan komen Emma en haar zus Lisa hier eten’, vertelt Ann. Op het menu staan curryworstbroodjes, omdat Emma daar zin in had. Die zondagse maaltijden zijn intussen iets waar iedereen naar uitkijkt, al is het lange tijd anders geweest.
WANNEER ETEN OPHOUDT MET ETEN TE ZIJN
Van haar zestiende tot haar drieëntwintigste kampte Emma met anorexia nervosa, een eetstoornis waarbij je extreem weinig eet omdat je bang bent om bij te komen. ‘Het begon heel onschuldig’, vertelt ze. ‘Een beetje afvallen, wat gezonder eten. Tot het kantelde in streng en beperkend eten en alles willen controleren’, gaat ze verder. ‘Ik besefte niet dat ik ziek was. Ik dacht dat ik gewoon goed bezig was.’
Maar bij mama Ann gingen gaandeweg de alarmbellen af. ‘Ik zag Emma magerder en magerder worden, dingen weglaten …’, herinnert ze zich. ‘Op een bepaald moment dacht ik: dit is niet meer oké. Toen heb ik de huisarts gebeld en mochten we diezelfde avond nog langsgaan.’ Wat zou volgen was een jarenlang traject met consultaties bij diëtisten en psychologen, en meerdere opnames in een gespecialiseerde kliniek.
IN OPNAME
‘Die eerste opname was … heel overweldigend’, weet Emma nog. ‘Ik was nog geen vijf minuten binnen of iemand vroeg: ‘Is dit jouw eerste opname?’ Ik dacht echt: wat bedoel je? Moeten er dan nog volgen?’ Het leven in de kliniek in Tienen was een grote aanpassing. Als zestienjarige, op anderhalf uur van huis …
‘Ik was nog geen vijf minuten binnen in de kliniek of iemand vroeg: ‘Is dit jouw eerste opname?’ Ik dacht echt: wat bedoel je? Moeten er dan nog volgen?’
- Emma
‘We deden ook alles in groep, van eten tot therapie. En dat werkte wel,’ vertelt Emma, ‘maar je zit natuurlijk tussen mensen die zelf ook aan het worstelen zijn.’
Het was in de kliniek dat Emma voor het eerst hoorde over bewegingsdrang. ‘Eén van de meisjes daar sportte enorm veel om nog meer af te vallen. Ik wist niet dat dat bestond. Maar eens ik het hoorde, bleef die gedachte maar in mijn hoofd hangen.’ Ook Emma kreeg te kampen met bewegingsdrang. ‘Ik móést constant bewegen. Ik kon onmogelijk stilzitten.’ Thuis merkte Ann dat ook. ‘Emma was voortdurend in beweging’, zegt ze. ‘Zelfs aan tafel zat Emma continu te wiebelen op haar stoel.’
EEN ONZICHTBARE, EENZAME ZIEKTE
‘Rond eetstoornissen hangt echt nog veel taboe’, gaat Emma verder. ‘Ik vind het belangrijk om daarover te praten, want er leven zoveel misvattingen.’ Een van die misvattingen is dat een eetstoornis altijd zichtbaar is. ‘Maar dat klopt niet’, weet Emma. ‘Slechts zeven procent van de mensen met een eetstoornis heeft ondergewicht. Bij de meeste zie je het helemaal niet.’
Maar ook de eenzaamheid van de ziekte woog zwaar. ‘Ik ben tijdens mijn eetstoornis veel vrienden verloren’, vertelt Emma. ‘Als mijn vriendinnen wilden uitgaan, ging ik niet mee. Uitgaan was eten, drinken … En als je vaak genoeg nee zegt, stopt het op een bepaald moment.’ Ook voor mama Ann voelde het soms alsof mensen niet goed wisten hoe te reageren. ‘Veel mensen spraken me er niet over aan’, vertelt ze. ‘In de supermarkt bijvoorbeeld voelde ik dat ook: ze wilden er niet over beginnen, bang om iets verkeerd te zeggen. En als iemand het toen had gevraagd … denk ik dat ik gewoon in tranen was uitgebarsten.’
‘Toen de huisarts zei dat Emma de 21 niet zou halen als het niet snel zou kantelen, kwam dat keihard binnen.’
- Ann
IMPACT OP HET GEZIN
Hoewel Emma degene was die ziek was, voelde het hele gezin de impact. ‘Toen de huisarts zei dat Emma de 21 niet zou halen als het niet snel zou kantelen, kwam dat keihard binnen’, zegt Ann. ‘Ik heb meteen de telefoon gepakt en alle klinieken en artsen in België opgebeld. Je wil álles proberen.’ Ondanks alles bleef de anorexia Emma in zijn greep houden. ‘Op een gegeven moment moest ik enkele maanden thuisblijven om voor Emma te zorgen, omdat ze zo zwak was’, vertelt Ann. De trap opgaan, fietsen naar het station … het werd allemaal te veel. ‘Elke ochtend zat ik te wachten op een teken van leven’, zegt Ann zacht. ‘Pas als ik haar hoorde, kon ik terug ademen.’ De maanden van intensieve zorg eisten hun tol. ‘Toen Emma opnieuw werd opgenomen, zei de huisarts dat ik nu ‘even mocht instorten’. En dat is toen ook gebeurd.’ Ook de relatie met tweelingzus Lisa kwam onder druk te staan. ‘Lisa heeft veel verdriet gehad’, weet Emma nu. ‘Ik was ziek, dus alle aandacht ging naar mij, en zij kwam in de schaduw te staan. Dat heeft onze band wel beschadigd, maar het gaat de laatste tijd weer beter.’
DE WEG NAAR HERSTEL
Doorheen de jaren is Emma verschillende keren opgenomen. Maar bij de laatste opname, in 2022, veranderde er iets. ‘Als ik naar huis kwam na de andere opnames voelde ik altijd meteen de druk van alles wat moest’, vertelt ze. ‘Maar die laatste keer zei mijn psycholoog: denk nu even niet aan studeren of werken. Zoek gewoon kleine dingen waar je blij van wordt.’ Dus begon Emma klein: wandelen, lezen, rust zoeken. ‘En na een tijd begon het terug te kriebelen om te studeren, op mijn eigen tempo.’ Voor Ann staat er vandaag een andere Emma. ‘Ze is veel opener, krachtiger. En zelfstandiger ook, ze trekt haar plan.’ Emma herkent dat. ‘Toen ik ziek was, had ik twee stemmen in mijn hoofd: mijn eigen stem en die van mijn eetstoornis. Die laatste was vroeger het luidst. Mijn eetstoornis hield me in een bubbel waarin ik gewoon probeerde de dag door te komen. Maar nu wil ik leven, niet overleven.’
‘Mijn eetstoornis hield me in een bubbel waarin ik gewoon probeerde de dag door te komen.’
- Emma
HAAR STEM GEBRUIKEN
Vandaag gebruikt Emma haar ervaringen om anderen te informeren en te steunen. ‘Veel mensen weten niet wat een eetstoornis echt inhoudt’, zegt ze. ‘Daarom wil ik mijn stem gebruiken.’ Ze vertelde haar verhaal al bij Femma Tielen, op een middelbare school en aan haar klasgenoten in de opleiding Orthopedagogie. ‘We leerden toen over eetstoornissen. Ik heb mijn prof gemaild of ik mocht uitleggen hoe het écht voelt. En dat mocht.’
Daarnaast is Emma vrijwilliger bij de Nederlandse hulporganisatie Proud2Bme. Ze zit daar op de chat en helpt jongeren die met vragen of zorgen zitten. ‘Ze kunnen daar iets delen of gewoon een vraag stellen’, legt ze uit. Ann ziet hoe goed het haar doet. ‘Als moderator begeleidt ze daar elke week enkele uren de chat. Ze is daar zo betrokken mee bezig.’
Twee jaar geleden getuigde Emma zelfs op Schooltv Nederland, waar ze deelnam aan een klasgesprek over eetstoornissen. Ann reed haar die ochtend met plezier naar daar. ‘We zijn twee uur onderweg geweest’, lacht ze. Emma kijkt er met trots op terug.
‘Ik ben blij dat ik dat heb durven doen.’
‘Toen ik ziek was, had ik twee stemmen in mijn hoofd: mijn eigen stem en die van mijn eetstoornis.’
- Emma
Voor de toekomst legt Emma zichzelf geen druk op. ‘Ik weet niet waar ik volgend jaar wil staan. Ik dacht niet dat ik de 18 zou halen, dus een echte toekomstvisie heb ik niet. Ik zie wel hoe het loopt. Maar als ik één wens zou mogen doen dan is het dat ik kan verliefd worden op het leven en dit met iemand kan delen.’
Worstel jij of iemand in je omgeving met een eetstoornis? Via Proud2Bme kan je terecht voor informatie, herkenning en een veilige plek om je zorgen te delen.
Geïnteresseerd om Emma haar verhaal te laten brengen in jouw Femmagroep?
Neem dan contact op met groepscoach Annelies via annelies.dreesen@femma.be
