FEMMA FORUM /
FEMMA FORUM
Voor Femma Forum trekken we telkens doorheen Vlaanderen en Brussel en leggen onze Femmavrouwen één vraag voor. Met de Internationale Vrouwendag en de Week van de Vrijwilliger in het vooruitzicht was de vraag:Welke vrouw zou er volgens jou een standbeeld mogen krijgen, en waarom?
✏ ELKE VANDIJCK - MAART 2026
PAULA
FEMMA LOMMEL-BARRIER
Voor vrijwilliger Paula zijn dat alle vrouwen en moeders. ‘Ik zou niet één vrouw willen noemen, want dan zou ik zoveel andere vrouwen onrecht aandoen. De vrouw in mijn tekening, een standbeeld, staat symbool voor alle vrouwen die ik dagelijks tegenkom. Vrouwen met een groot hart voor anderen. Alleenstaande vrouwen, en vooral moeders, die door welke reden dan ook in een kwetsbare situatie zijn beland. Vrouwen die constant omlaag getrokken worden door de maatschappij, door diensten en besturen, maar die desondanks overeind blijven. Die je recht in de ogen kijken en, hoe vermoeid ze ook zijn, elke dag opnieuw blijven vechten voor hun kinderen. Om hen te beschermen tegen wie hen wil kwetsen. Sterke vrouwen.’
FEMMAGROEP VLIERBEEK KESSEL-LO
Volgens hen verdient vrijwilliger Clemence Konings een standbeeld. ‘Haar leven stond helemaal in het teken van hard werken én engagement. Als 14-jarig meisje trok ze vanuit Leuven naar Wallonië om er te gaan ‘dienen’. Later bouwde ze samen met Pierre een gezin uit met acht zonen. Geen eenvoudige opdracht. Ze runde het huishouden en engageerde zich jarenlang als vrijwilliger bij KAV/Femma, als kernlid, voorzitster, lesgeefster en promotor van Femma Vrouwenreizen. Ook Kind & Preventie, de Gezinsbond en de stad deden geregeld een beroep op haar. Clemence staat open en positief in het leven, probeert mee te blijven met haar tijd en is graag onder de mensen. Altijd met een glimlach. Ze is sterk verbonden met velen en is vergroeid met de lokale gemeenschap. Wat ons betreft, verdient ze een standbeeld.’
CAROLINE
FEMMA HASSELT RUNKST
‘Mijn groottante Jeanne Driessen mag niet ontbreken in dit lijstje. Ze werd op 3 mei 1892 geboren in Maaseik, als tweede van zeven kinderen. In 1921 begon ze haar studies aan de pas opgerichte Katholieke Hogeschool van Antwerpen, en twee jaar later behaalde ze er haar diploma. Daarna werd ze, op vraag van Maria Baers, monitrice van het tweede leerjaar aan de Sociale Hogeschool van Brussel. Een jaar later keerde ze, op vraag van Pieter-Jan Broekx, terug naar Limburg om er mee de KAV op te richten. Jeanne combineerde haar sociaal engagement met een lange politieke loopbaan. In 1927 werd ze gemeenteraadslid in Genk, in 1949 schreef ze geschiedenis als eerste Limburgse vrouw in de Senaat. Ze bleef senator tot 1965 en kreeg daarna de titel van ere-senator. Zestien jaar lang gaf ze daar vrouwen een stem, in een tijd waarin dat allesbehalve vanzelfsprekend was.’
R'HIMO
FEMMA NATIONAAL
‘Voor mij verdient de Amerikaanse Kimberlé Crenshaw een standbeeld. Zij is professor en activiste, en toont met haar theorie hoe mensen kunnen te maken hebben met meerdere vormen van ongelijkheid tegelijk: door hun gender, sociale situatie, geaardheid, afkomst of leeftijd. Intersectioneel denken betekent begrijpen hoe die verschillende aspecten elkaar beïnvloeden, en waarom sommige mensen daardoor extra drempels ervaren. Dankzij haar werk kunnen we ongelijkheid beter benoemen en aanpakken, en streven naar gelijke kansen voor iedereen. Ze inspireert anderen om onrecht zichtbaar te maken en op te komen voor een eerlijkere, inclusievere samenleving. Een standbeeld voor haar zou haar belangrijke werk en blijvende impact voor iedereen zichtbaar maken.’
