COLUMN /
ROTS
FOTO: UNSPLASH - SEPTEMBER 2026 - LEESTIJD 2 MINUTEN
‘Heeft Annick al nagelezen?’
Het is zowat de laatste vraag voor een nummer van Femma Magazine naar de drukker vertrekt. De teksten zijn geschreven, herschreven en ingekort. De titels zijn gekozen, de foto’s staan op hun plaats en iedereen heeft de pdf-proef bekeken.
Maar… heeft Annick al nagelezen?
Want onze Annick vindt altijd nog iets. Meestal een foute splitsing op een plek waar wij al vier keer overheen hebben gekeken. Soms een zin die niet helemaal lekker loopt. Of een woord dat misschien wel correct is, maar niet klinkt zoals wij bij Femma willen klinken.
Jarenlang was Annick hoofdredacteur van dit magazine. Vandaag verzorgt ze de communicatie voor onze vrijwilligers, maar ze bleef artikels schrijven, de eindredactie doen en met ons meekijken. Het magazine liet haar duidelijk nooit helemaal los. Of misschien was het andersom.
Dat voel je zodra ze erover vertelt. Haar ogen beginnen te fonkelen en plots zitten we mee in de auto naar de lay-outer of de drukkerij. In een tijd waarin je een nummer niet gewoon met één klik doorstuurde en een deadline soms betekende dat je letterlijk de baan op moest.
Sommige dingen zijn intussen veranderd. Andere verrassend weinig.
Ook vroeger waren er collega’s die nog één zin wilden aanpassen, bleven twijfelen over hun titel of vonden dat hun tekst écht nog niet klaar was.
Annick kreeg hen wel zover.
Niet door met de vuist op tafel te slaan. Wel met haar gekende bemoedigende zachtheid. Ze luisterde, stelde gerust en maakte ondertussen heel vriendelijk duidelijk dat de tekst nu toch echt binnen moest. Een zachte duw, maar wel eentje richting deadline.
Annick kent ook onze lezers. Niet alleen uit cijfers of enquêtes, maar omdat ze al jaren luistert naar wat hen bezighoudt. Ze voelt wanneer een verhaal herkenning oproept en wanneer een tekst misschien goed geschreven is, maar toch nog niet helemaal Femma.
En als er plots een artikel wegviel, een interview niet doorging of de planning volledig in het honderd liep, was Annick degene die rustig bleef. Terwijl wij al begonnen te schuiven en lichtjes te panikeren, zei zij: ‘Op de één of andere manier komt het altijd goed.’
En dat was ook zo.
Na 26 jaar bij Femma gaat onze rots in de branding met pensioen. We gunnen Annick alle tijd die nu vrijkomt. Tijd voor Mechelen, voor familie en vrienden en voor dagen waarop niemand vraagt of ze nog snel een pdf kan bekijken.
Maar het zal wennen zijn.
Want straks denken we dat het nummer klaar is en valt die ene vraag opnieuw:
‘Heeft Annick al nagelezen?’
Voor het eerst zal het antwoord nee zijn.
Dan kijken we zelf nog maar eens extra goed. En proberen we onszelf gerust te stellen zoals Annick dat altijd deed:
op de één of andere manier komt het wel goed.