DE STELLING /
Arizona-coalitie voert een beleid dat afbreuk doet aan vrouwenrechten
TEKST Marte Billen / FOTO BearFotos / 11 FEBRUARI 2026 / LEESTIJD 5 MINUTEN
Strengere pensioenregels, een grotere flexibilisering van werk, duurdere boodschappen, minder opvangplaatsen, verminderde steun voor organisaties die je rechten verdedigen, … Raken die keuzes iedereen even hard? En wat gebeurt er met vrouwenrechten als collectieve voorzieningen verdwijnen? De geschiedenis leert ons alvast dit: wat met moeite is opgebouwd, kan snel weer worden afgebroken.
“De al bestaande structurele
ongelijkheid wordt nog verdiept.”
Matilde De Cooman,
Activiste bij Collecti.e.f 8 maars
Mathilde De Cooman, actief bij Collecti.e.f 8 maars – een breed netwerk van vrouwenorganisaties, vakbonden en geëngageerde burgers – is duidelijk: “De Arizona-coalitie voert een beleid dat vrouwen systematisch schaadt. Veel vrouwen kampen vandaag al met lagere lonen, onvrijwillig deeltijds werk en lagere pensioenen. In plaats van dat aan te pakken, maakt deze regering het probleem groter.”
De afbouw van de koopkracht via het uithollen van de index en het blokkeren van echte loonstijgingen treft alle werkenden, maar vooral vrouwen in laagbetaalde sectoren zoals dienstencheques en schoonmaak. De pensioenhervorming bestraft onderbroken loopbanen en raakt zo vooral vrouwen, die vaker zorgtaken opnemen. Flexibilisering, nachtwerk, mini-contracten en onvoorspelbare uurroosters maken het voor alleenstaande moeders bijna onmogelijk om werk en privé te combineren.
Ook onze reproductieve en seksuele rechten blijven onder druk staan. Ondanks jarenlange vragen van experten is ons recht op abortus nog steeds niet volledig gegarandeerd. En zelfs de vrijheid om te dragen wat we willen staat ter discussie, zoals blijkt uit het hoofddoekenverbod op scholen in Oost-Vlaanderen.
Daarbovenop legt Arizona het middenveld droog met besparingen, aanvallen op kritische organisaties en een repressieve visie op protest. Zonder een sterk feministisch en sociaal middenveld worden rechten kwetsbaar. Internationaal kiest Arizona voor militarisering boven solidariteit, terwijl vrouwen wereldwijd de eerste slachtoffers zijn van oorlog en ontheemding. Dit is een afbraakbeleid dat structurele ongelijkheid verdiept. Wij laten dat niet passeren.”
“Vrouwen
betalen
de hoogste prijs.”
Sarah De Coster,
Vakbondsafgevaardigde bij Femma
“De Arizona-regering doet afbreuk aan vrouwenrechten, omdat ze structurele genderongelijkheid bestendigt in plaats van doorbreekt.”, zegt Sarah De Coster. “Vrouwen nemen 68% van al het onbetaalde werk op en besteden gemiddeld 9,5 uur per week meer aan huishoudelijke en zorgtaken dan mannen. Dat vertaalt zich in meer deeltijds werk, lagere lonen, minder promotiekansen en minder pensioenrechten.”
“In plaats van die realiteit ernstig te nemen, kiest de regering voor besparingen en flexibilisering. Collectieve zorg blijft onder druk staan, waardoor zorg opnieuw naar gezinnen wordt doorgeschoven. Wat als ‘keuzevrijheid’ wordt voorgesteld, is in feite dwang. Flexibele minicontracten en onvoorspelbare uurroosters maken de combinatie van werk met kinderen, mantelzorg of alleenstaand ouderschap quasi onmogelijk. Zonder sterke publieke zorg is er geen economische autonomie voor vrouwen. Ze kunnen moeilijk volwaardige loopbanen uitbouwen en zien vaak geen uitweg uit onveilige of gewelddadige situaties. Door onzeker werk te normaliseren en zorg structureel te negeren, ondermijnt de Arizona-coalitie gelijke rechten. Dat is geen neutraal beleid: vrouwen betalen de hoogste prijs.”
“Zogenaamd neutraal
beleid pakt systematisch ongelijk uit.”
Lea Vanschoenwinkel,
Ere-algemeen voorzitter ACV Openbare Diensten
“Vrouwenrechten steunen op collectieve voorzieningen, een sterke sociale zekerheid en een gelijkekansenbeleid met tanden. De maatregelen van de regering-De Wever brengen vrouwenrechten niet vooruit.”, stelt Lea Vanschoenwinkel.
Die rechten zijn er gekomen dankzij feministische bewegingen en vakbonden die bleven strijden. Van de eerste arbeidersorganisaties eind 19e eeuw tot het vrouwenstemrecht in 1948: elke stap vergde volgehouden druk. De arbeidsters van FN Herstel maakten in 1966 duidelijk dat ‘gelijk loon voor gelijk werk’ geen slogan is, maar een strijd.
Maatregelen zoals moederschapsbescherming, ontslagbescherming bij zwangerschap en de uitbouw van de sociale zekerheid maakten financiële onafhankelijkheid eindelijk realistischer voor miljoenen vrouwen. Maar telkens wanneer besparingen of ‘activering’ worden doorgevoerd zonder genderscan zijn vrouwen de dupe. De loonkloof, onderbroken loopbanen en meer onbetaalde zorg leiden tot een blijvende pensioenkloof. Pensioenhervormingen die daar geen rekening mee houden, zorgen ervoor dat zogenaamd neutraal beleid systematisch ongelijk uitpakt.”
////////////////
En jij
Ervaar jij dat het regeringsbeleid afbreuk doet aan vrouwenrechten? Laat het ons weten op vakbeweging@acv-csc.be
meer over ACV Gender en de campagne 'Super Maria: klaar voor de strijd!': www.hetacv.be/gender
