RUGGESPRAAK /
Leighton
PLOEGLEIDER NOODCENTRALE 112 LIMBURG
TEKST Patrick Van Looveren / FOTO Karolien Coenen / 17 december 2025 / leestijd 2 minuten
/“ER IS EEN GIGANTISCH PERSONEELSTEKORT BIJ DE NOODCENTRALES.”
In deze eindejaarsperiode waarin heel wat mensen een break inlassen, zijn er anderen die paraat moeten staan. Dat is zeker zo voor zij die de noodcentrales bemannen. Leighton Hoovelts stuurt één van de 112-ploegen in Limburg aan.
112 bel je als je een beroep wil doen op de brandweer of een ambulance. Ook de noodnummers 1733 (dokter van wacht) en 1722 (storm- en wateroverlast) worden opgevolgd door de meldkamer 112. Leighton: “Ik werk al 14 jaar bij de noodcentrale, sinds 3 jaar als ploegleider. En ik ben 10 jaar syndicaal actief. We werken in shiften van 12 uur, achtereenvolgens twee dagshiften en twee nachtshiften. Je hebt dan vier dagen vrij. We kennen lang op voorhand ons werkschema. Dat is fijn, zo kan je tijdig je privézaken plannen. Bij de collega’s van de meldkamer 101 – politie-oproepen – is die regelmaat er niet. Er is een gigantisch personeelstekort bij de noodcentrales, zeker in Antwerpen, Vlaams-Brabant en Oost-Vlaanderen. Dat is al lang zo en het raakt maar niet opgelost.
De werkdruk ligt daardoor enorm hoog. Het is niet zo dat we het in Limburg rustiger hebben. We werken bovenprovinciaal. We springen in als ze in andere provincies het aantal oproepen niet aankunnen. Dat zorgt soms voor taalbarrières. Iemand die in paniek belt vanuit – ik zeg maar – Ieper versta je als Limburger niet altijd goed. Als je niet thuis bent in een regio, duurt het ook langer om iemand te lokaliseren.
We hebben 20 seconden tussen twee oproepen. Dat kan gaan van assisteren bij een reanimatie tot doorverwijzen voor een verkoudheid. Je hebt geen tijd om op adem te komen en dingen van je af te zetten. Je hebt het gevoel dat je inboet aan kwaliteit door al die drukte. Reglementair hebben we eetpauzes, maar vaak eet je aan je bureau, omdat je niet wilt dat je collega’s overstelpt worden. Je hoort ook schrijnende verhalen waarmee je in je maag zit. Gisteren nog was er een vrouw die maar niet binnengeraakte, terwijl haar zoon
epilepsieaanvallen had. Een gevolg van die permanente onderbezetting is dat operators massaal afhaken. De voorbije 10 maanden zijn 30 voltijdse equivalenten ermee opgehouden. Als je mij vraagt wat wens je voor 2026? Meer collega’s. En… dat er naar ons geluisterd wordt. Als ploegleider ken je je mensen. Je kent hun sterktes en zwaktes. Niet iedereen kan het aan om een call op te nemen bij een (poging tot) zelfmoord. Nu zouden we – zonder ons daarin te kennen – als ploegleider ook andere teams moeten aansturen zonder dat je de mensen van die andere teams persoonlijk kent. Ik vrees daardoor meer absenteïsme. Je moet je comfortabel voelen in je ploeg en in het werk dat je doet.”