HET PUNT /
Wie zorgt, verdient zekerheid
TEKST Ann Vermorgen, ACV-voorzitter / 17 JUNI 2026 / leestijd 3 minuten
Opvallend nieuws in de kranten vorige week, zo na Vaderdag: voor het eerst kent ouderschapsverlof een dalende trend, zo bleek uit een analyse van SD Worx op basis van gegevens van de RVA. Belangrijk is dat vaders een inhaalbeweging maken: meer papa’s nemen ouderschapsverlof op. Daar heeft de versoepeling om een halve dag per week of een dag om de twee weken ouderschapsverlof op te nemen – populair bij gescheiden ouders – vermoedelijk wat mee te maken.
Het feit dat meer papa’s ouderschapsverlof opnemen, is goed nieuws. Dat geleidelijk minder mama's het opnemen kan erop wijzen dat er eindelijk een verschuiving komt in de tijdsbesteding van mannen. Bij vrouwen is dat zeker sinds de jaren ‘90 sterk veranderd omdat meer vrouwen betaald werk doen, maar bij mannen bleef dat veel langer uit.
Tegelijk baart het me ook zorgen als over de hele lijn minder ouders gebruikmaken van betaalde zorgsystemen.
Een besparing voor het systeem vandaag, maar een kost door wie uitvalt later. Aan meer toegankelijke kinderopvang ligt het niet, dus waaraan dan wel? Wie ouderschapsverlof opneemt, lijdt nog altijd loonverlies. We moeten zorgen dat zoveel mogelijk ouders dit kunnen dragen, of ze nu samen zijn of alleen. Zo investeren we zowel in kinderen en jongeren als in werkbaar werk voor ouders.
-//-
“De regering denkt blijkbaar met een vingerknip contractbreuk te kunnen plegen.”
ANN VERMORGEN
_
Wat we horen van onze loopbaanadviseurs in onze dienstencentra – en wat tot nog toe onderbelicht is gebleven –, is dat onze leden vaker terughoudend zijn om gebruik te maken van dergelijke stelsels omdat de regering blijkbaar met een vingerknip contractbreuk denkt te kunnen plegen.
We hebben die aanvallen gezien met de pensioenhervorming, waarbij tijdelijke werkloosheid, SWT en ziekteperiodes eerst niet gelijkgesteld zouden worden. Of de moederschapsrust, die als het van de minister van Pensioen Jan Jambon (N-VA) afhing, ook al niet ging meetellen voor de vervroegde pensioenleeftijd.
De onzekerheid dat de regering de spelregels zomaar kan veranderen zou mensen die dag in dag uit werken, zorgen, bijdragen … geen parten mogen spelen. Dat toont ook waarom ons protest zo nodig is en waarom we blijven druk zetten. Via de overlegorganen, via mobilisatie, via zichtbaarheid. Desnoods via juridische procedures. Omdat de regering mensen niet in de steek mag laten. Goede ouders doen dat ook niet met hun kinderen.
