HET PUNT /
Niet ver van ons bed
TEKST Ann Vermorgen, voorzitter ACV / 18 JUNI 2025 / LEESTIJD 3 MINUTEN
Vorige week was ik op de conferentie van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) in Genève. De IAO is het oudste agentschap van de Verenigde Naties. Werkgevers- en werknemersorganisaties en regeringen proberen er samen afspraken te maken rond waardig werk in al zijn aspecten. Het verbod op dwang- of kinderarbeid, het recht om zich te verenigen in een vakbond, een minimumloon, rechten van huispersoneel,… In de IAO worden conventies gemaakt die over heel de wereld gelden. En worden landen die de regels niet naleven op het matje geroepen. In een wereld waar het recht van de sterkste alsmaar doorslaggevender wordt, waar overleg en diplomatie steeds sterker onder druk staan, is de IAO stilaan een unicum. Voor de zogenaamde ‘sterke leiders’ waarschijnlijk zelfs een curiosum.
Veel aandacht voor de werking van de IAO is er niet, zeker niet in de media. Een verklaring zou kunnen zijn dat het allemaal nogal ver van ons bed lijkt. “In België, en bij uitbreiding in de westerse wereld, is de sociale strijd gestreden. Hier is alles goed en netjes geregeld.” Wel, ze vergissen zich. Dat weten vakbondsafgevaardigden die op de werkvloer geconfronteerd worden met de realiteit al veel langer. Veilig en waardig werk is nog te vaak een probleem.
-//-
“De achteruitgang in het respect voor arbeidsnormen is zorgwekkend én begint ook steeds sterker te spelen in ons eigen land. Zo ver van ons bed is het allemaal niet meer.”
ANN VERMORGEN
_
De achteruitgang in het respect voor arbeidsnormen is zorgwekkend én begint ook steeds sterker te spelen in ons eigen land. Zo ver van ons bed is het allemaal niet meer. In België omzeilen de nieuwe regeringen het recht op collectieve onderhandelingen tussen de sociale partners. De wet van 2017 die de lonen blokkeert werd al veroordeeld door de IAO trouwens, maar blijft van kracht. Leest u dat nog maar eens goed: In België is er dus een wet die loonopslag blokkeert. We zien ook een ondermijning van rechten met betrekking tot arbeidstijd. De regering overweegt de arbeidstijd te verhogen en te flexibiliseren, door minimale duur af te schaffen en nul-urencontracten in te voeren. Dit zal de arbeidsomstandigheden verslechteren, zowel voor degenen die te veel werken als voor hen die moeite hebben een stabiele baan te vinden. Sommige hervormingen van de sociale zekerheid treffen onevenredig jongeren, migranten en vrouwen, waardoor hun toegang tot uitkeringen en pensioen wordt verzwakt. En het sluitstuk van dat alles: vakbonden worden opnieuw aangevallen. De bescherming van werknemersvertegenwoordigers wordt verzwakt en het recht om te demonstreren wordt bedreigd door een nieuw wetsvoorstel.
De dag is niet meer veraf dat de afspraken die in de IAO worden gemaakt plots niet meer ver, maar wel midden in ons eigen bed komen te liggen. Dat sociale vooruitgang openlijk in vraag wordt gesteld. En daar komt niets goed van. Alleen maar polarisering en radicalisering. Dat is wel iedere dag in het nieuws.
